Image
Top
Navigation
13 november 2016

Berenloop

De Berenloop op Terschelling. Op de website lees ik: ‘Een van de mooiste en zwaarste marathons van Nederland, een echte uitdaging!’ Een week geleden deed ik voor het eerst mee aan de Berenloop. Zou het écht zo zwaar zijn of misschien tóch mogelijk om een PR te lopen?

Ik had me volgens een ‘regulier’ marathonschema voorbereid met meerdere duurlopen van 30+ km. Een trainingsweekend op Terschelling ingelast om alvast een deel van het parcours te verkennen. En, voor het eerst de gehele aanloopperiode alleen getraind volgens een ChiRunning marathonschema met heel veel aandacht voor de techniek. Alle duurlopen gingen me goed af, ook de echt lange afstanden. Vol vertrouwen ging ik daarom richting Terschelling!

Eenmaal op Terschelling maakte ik me om van alles en nog wat zorgen, maar vooral over de weersomstandigheden. De voorspellingen waren op z’n zachts gezegd niet gunstig: kou, regen en wind. Ik zag mezelf al lopen op het strand, zeiknat met wind tegen. Daarnaast speelden mijn wintertenen op en was ik niet gerust op de late start en de zenuwslopende uren daarvoor. Tenslotte had ook de bietensap van de dagen voor de start mijn darmen aardig aan het werk gezet. Als dat allemaal maar goed gaat…

Dan eindelijk de start! Om 12:40 uur is het een graad of 7 en hebben we een zonnige start. De eerste 15 km gaan ontzettend lekker. Het zonnetje blijft schijnen, het parcours is vlak en we hebben het windje in de rug. Daarna wordt het al wat pittiger als we met wind tegen de glooiende duinen in gaan. Er lopen te weinig of te langzame renners voor me om uit de wind te kunnen lopen. Dan maar zelf tegen de wind in ploeteren, dat gaat nog goed.

Rond het 25 km punt krijg ik het (al) zwaar. Ik probeer een energiedrankje te nemen, maar de helft gaat verloren. Ik zie twee mannen langzaam bij me weg lopen. Mmmmm, ik ben nog niet eens op het ‘2 x 14 km’ punt en ik heb het gevoel dat ik al leeg ben. Ben ik te misschien te hard gestart of speelt mijn beperkte energievoorraad me parten? Voor het eerst in mijn ‘hardloopcarrière’ kom ik de man met de hamer tegen. Ik herinner me een loopmaatje dat tijdens de marathon van Rotterdam uitgestapt is rond de 30 km omdat ‘het op was’. Zo voelde hij zich dus. Maar wat doe ik; doorlopen of opgeven? Opgeven is voor mij geen optie, dus ik ploeter door. Op het strand probeer ik mijn gelletje naar binnen te krijgen terwijl mijn tempo steeds verder terugloopt. Ik heb het gevoel niet meer vooruit te komen en daar is mijn broertje bij de steile strand afgang getuige van.

Daarna is het nog zo’n 5 a 6 km over een beschut schelpenpad. Met mijn blik op oneindig en af en toe het gevoel dat ik even een bosje moet opzoeken, ga ik op de automatische piloot verder. Met mijn houding zo netjes als nog gaat, kom ik weer in een cadans. Zo loop ik de laatste km’s richting de Brandaris. Op het 41 km punt roept een toeschouwer: ‘Netjes hoor, nog ruim onder de 4 uur’. Wat zegt hij, nog ruim onder de 4 uur? Onmogelijk naar mijn idee. Uiteindelijk loop ik de rode loper op, nog steeds met mijn blik op oneindig. Hierdoor hoor en zie ik mijn eigen familie langs de kant niet eens. Ik schaam me dood. Mijn eindtijd is 3:48, geen PR maar wat ben ik er blij mee!

Nu, een week later, heb ik mijn eerst rondje van 1,5 uur er weer op zitten. Hoeveel km? Geen idee. Ik heb namelijk voor het eerst sinds weken weer zonder hartslagmeter en horloge gelopen, heerlijk! Tegelijkertijd kriebelt het ook al weer. Ik heb het weliswaar tijdens de Berenloop ontzettend zwaar gehad, maar niet vanwege pijn aan mijn voeten, benen of heupen! Naderhand ook nauwelijks spierpijn. Daar waar ik voorgaande jaren nog dagen lang niet fatsoenlijk de trap af kon, heb ik nu bijna nergens last van. Ik ben ervan overtuigd dat ik dankzij ChiRunning deze zware marathon relatief goed en bijna pijnvrij heb kunnen uitlopen en daarom nu al weer uitkijk naar mijn volgende!

Plaats een reactie

Posted By

Categories

Interessant