Image
Top
Navigation
14 juli 2018

Het verhaal is af; het heeft zo moeten zijn…

Op 5 september 2017, in de eerste week dat ik officieel werkzoekend ben na 20 jaar dienstverband bij IKEA, ga ik naar de informatieavond over de UNICEF Rift Valley Marathon Experience. Met kippenvel op mijn armen kijk ik naar de beelden van Lornah Kiplagat in Iten en een school waar het waterproject draait. Hoewel ik diep in mijn hart al weet dat ik naar Kenia zal gaan voor deze ultieme marathonuitdaging voor het goede doel, besluit ik het lot te laten bepalen.  Wanneer ik word ingeloot voor de Londen Marathon ga ik naar Londen en zo niet, dan wordt het Kenia. In de spannende weken die volgen spoken door mijn hoofd alle voors en tegens van Kenia, want ik weet ook dat de Rift Valley Marathon en het sponsorbedrag van 5000 euro me niet zullen komen aanwaaien. Maar wat zou het gaaf zijn om terug te keren naar Kenia en mijn teleurstellende vrijwilligersperiode van een aantal jaar daarvoor goed te maken.

Wanneer ik volop in training ben voor de najaarsmarathon in Dublin, komt het verlossende woord: ik ben uitgeloot voor Londen. Dat betekent dat ik naar Kenia ga, toch?! Ik laat het nog even tot me doordringen en schrijf me een aantal dagen later officieel in. Terwijl ik in Dublin de marathon loop, vindt in Den Haag de eerste deelnemersbijeenkomst plaats. Na afloop van de marathon vertel ik een beetje zenuwachtig aan mijn trouwe supporters (mijn vader, zus en broer) dat ze de eerstvolgende marathon in het buitenland niet mee kunnen. Ik krijg verschillende reacties die variëren van ‘heel gaaf’ tot ‘waar begin je aan’ en ‘wat jammer dat je een traditie van familie-marathonweekenden doorbreekt’. De grootste zorg bij zit ‘m in het sponsorbedrag en de enorme fysieke belasting in aanloop naar en tijdens de marathon. En dat terwijl ik eigenlijk heel hard op zoek moet naar een nieuwe baan.

Mijn Rift Valley Marathon Experience begint daarmee eigenlijk al in oktober met het schrijven en delen van mijn actiepagina. Daarna ga ik verder met het bedenken van sponsoractiviteiten. Want ook al komen de eerste donaties binnen op mijn actiepagina, 5000 euro is heel veel geld om in mijn eentje op te halen. Naast het inzamelen van statiegeldbonnetjes bij ‘mijn’ Boni supermarkt, organiseer ik twee benefietactiviteiten: de Kindercarnavalsrun en de Keniaanse benefietavond. De eerste wordt een flop, want levert geen deelnemertjes en dus geen geld op. De benefietavond is gelukkig een groot succes. Ik heb van bijna elke lokale ondernemer een (grote of kleine) prijs voor de loterij gekregen, wat me heel wat uurtjes rondlopen en -fietsen in de buurt heeft gekost. Elise van De Kleine Baron werkt met haar partner keihard om de avond tot een succes te maken met hapjes, drankjes en prijzen. Vele lieve vrienden, familie en ECORunners geven flink geld uit aan loten. Er valt na deze dag een last van mijn schouders: ’s morgens blijkt er meer dan 500 euro in de statiegeldbonnenbox te zitten en ’s avonds haal ik meer dan 900 euro op tijdens de benefietavond.

https://helpmee.unicef.nl/riftvalley/2-5435

Nu de druk van publiciteit in de krant en lokale televisie wegvalt en de sponsoractiviteiten achter de rug zijn, kan ik me volledig gaan richten op de fysieke voorbereidingen. Ik loop 4 keer per week, ga 1 keer per week naar pilates voor core stability en op de resterende dagen loop ik trappen op en af en lig ik thuis op een matje voor mijn buik-, rug- en beenspieroefeningen. Er zijn vele momenten dat ik denk: ‘dit had ik nooit met een FT baan kunnen combineren’. Tegelijkertijd hebben alle deze inspanningen mij in deze werkloze periode letterlijk en figuurlijk op de been gehouden.  Langzaam maar zeker komt het vertrek dichterbij, en zo ook het streefbedrag van 5000 euro. Wat een lieve familie, vrienden en kennissen heb ik toch: mooie bedragen, soms uit onverwachte hoek, blijven binnenkomen op mijn actiepagina.

https://www.ad.nl/utrecht/utrechtse-karlijn-40-trotseert-keniase-br-hitte-voor-schoon-water-en-toiletten~aeec416b/

https://youtu.be/5vJbEIY1a8E

https://youtu.be/SjwIlLQ6kkA

Het is 12 mei als we op Schiphol verzamelen voor vertrek naar Kenia. Wat een spanning en enthousiasme in al die in UNICEF blauw geklede aftrainde lijfjes. Na een lange dag komen we aan in Nairobi waar we een zeer kort nachtje tegemoet gaan. De volgende ochtend staat er namelijk vóór de vlucht naar Eldoret nog een bezoek aan het wildpark gepland. Al mijn verwachtingen worden overtroffen, want we zien vele mooie dieren, ook van heel dichtbij. Tegelijkertijd stijgt de spanning, want wat is het warm in het park en op het vliegveld. Hoe kunnen we in deze warmte in hemelsnaam een marathon rennen?!  Wanneer we in Eldoret aankomen wacht ons een letterlijk en figuurlijk warm onthaal. Er wordt voor ons gezongen en gedanst en we krijgen allemaal op traditionele wijze een Afrikaanse doek omgeknoopt. Alsof het nog niet warm genoeg is, springen en dansen we nog een keer, én nog een keer voor de beste foto.

Gelukkig is de temperatuur in Iten en het HATC (High Altitude Training Centre) op bijna 2400 meter hoogte wat aangenamer. En wat is het hier prachtig! De groene omgeving, de rode klei, het zwembad, het uitzicht, de hartelijkheid van de Kenianen. Een aantal enthousiastelingen besluit alvast een stukje te gaan rennen. Ik ga niet mee, ik ben kapot en wil mijn energie sparen voor dé dag. Degenen die wel gaan rennen, komen uitgelaten en met prachtige plaatjes terug. Daarna wacht ons een eerste Keniaanse maaltijd met uiteraard ugali (maïspap) en die belooft heel veel goeds voor de rest van de week, heerlijk! Échte favoriet worden voor velen van ons de zoete broodjes die we als ochtend- en middagsnack krijgen en dan in mijn geval met pindakaas. Een beetje droog worden ze dan wel, dus extra lekker in combinatie met Keniaanse melkthee.

 

Gedurende de week leren we elkaar steeds een beetje beter kennen. Wat een mooie mensen en wat een indrukwekkende verhalen zitten er achter velen van ons. Ik denk aan Alewijn en Remko die zich beiden hebben teruggevochten na een periode van drank- en drugsverslaving. Ik denk aan Annelies die nog bijna dagelijks worstelt met haar PTSS en zoveel moois heeft gedaan en tegelijkertijd nog zoveel te verduren krijgt. Ik denk aan deelnemers die in de aanloop naar de marathon een vader of moeder verloren zijn en voor wie deze marathon hierdoor een extra emotionele lading heeft. Naast de 29 Nederlandse deelnemers  maken we kennis met minstens zoveel mooie Keniaanse volwassenen en kinderen. We trainen met twee wereldtoppers op de marathon, Kipkemoi en Kipserem, we worden op onze wenken bediend door schatten van mensen in het kamp, Lornah komt dagelijks informeren of alles naar wens is en heeft ons verblijf en de marathon tot in de puntjes verzorgd. Op de school die we bezoeken worden we omringt door honderden dankbare en enthousiaste kids die met ons op de foto willen, vele keren een high five of boks uitdelen en voor ons optreden. En tijdens de marathon worden we aangemoedigd en gefilmd door mensen langs de kant en lopen er kinderen al kletsend stukjes met ons mee.

Één verhaal en meisje kenmerkt de mentaliteit en de hartelijkheid van de Keniaanse bevolking, het verhaal van Mari. De eerste twee kilometer van de marathon gaat flink steil naar beneden over glibberige keien. Alewijn valt en Mari die langs de kant staatn, ziet dit gebeuren. Ze helpt hem overeind en rent een stukje met hem mee. Maar, daar laat ze het niet bij! Ze loopt op haar slippertjes en in haar jurkje mee met de deelnemers die het moeilijk hebben. En zo komt ze 40 km later en nog steeds op haar slippertjes hand in hand met Alewijn over de finish.

De marathon is zwaar! Het is regenseizoen en dat betekent modderige en glibberige paden. Eerst 2 kilometer naar beneden en daarna 10 héle pittige kilometers omhoog. De centimeters dikke klei onder mijn schoenen zijn zwaar en zorgen ervoor dat ik geen grip meer heb en constant weg glijd. Gelukkig zijn de 10 kilometer daarna beter te doen; het parcours is vlakker en de ondergrond harder. Daarna volgen er echter weer eindeloos lijkende paden omhoog en als het dan eindelijk weer eens naar beneden gaat, kom ik in één grote modderpoel terecht. David, die met mij meeloopt vanaf ongeveer het 5 km punt, vraagt of ik OK ben. Ja, ik ben OK, maar meer dan dat ook niet. Ook al loop ik het laatste stuk over asfalt, het gaat wéér omhoog en die finish komt maar niet in zicht. En dan herken ik de hardloopbaan van Lornah waar we eerder die week getraind. Nu weet ik dat het niet ver meer is. Ik loop langzaam en hijgend de laatste twee kilometer en kom samen met David met mijn armen in de lucht over de finish, bijna 1000 hoogtemeter verder. Dan gaat het weer / nog goed met me. Mijn emoties en de ontlading komen later die middag en de spierpijn, die herinnert mij nog dagen lang aan deze ultieme Rift Valley Marathon.

Eenmaal thuis druppelen langzaam maar zeker de foto’s, filmpjes en blogs binnen. En ook de tranen druppelen de dagen erna nog regelmatig over mijn wangen. Ik lijk pas thuis te beseffen hoe ongelofelijk gaaf deze experience is geweest, om nooit meer te vergeten! Tegelijkertijd moet ik langzaam maar zeker weer terug naar de realiteit van de dag: ik geef twee dagen na thuiskomst mijn eerste Mind5-training en het weekend staan er alweer twee opleidingsdagen en twee ChiRunning activiteiten gepland. En daarna moet ik toch ook écht weer verder met solliciteren.

…op het moment dat ik dit verhaal schrijf, geniet ik van de laatste vrije dagen voordat ik start met mijn nieuwe baan.

https://www.unicef.nl/rift-valley

https://soundcloud.com/user-980603245/podcast-marathon

Comments

  1. Walther

    Mooie Karlijn , fijn om terug te lezen en weer helemaal in Kenia te zijn.

    En gefeliciteerd met je nieuwe baan!

  2. Remko

    Gaaaaaaaaf geschreven!! Ook ik weer helemaal on Iten. Inclusief kippenvel! 🙂

  3. Teun

    Heel mooi verwoord Karlijn! Het blijft een heel bijzonder avontuur. Gefeliciteerd en veel succes en plezier in je nieuwe baan! Met jouw enthousiasme en doorzettingsvermogen gaan ze veel plezier van je hebben 😀👍

Plaats een reactie

Posted By

Categories

Geen categorie