Image
Top
Navigation
16 april 2017

Op één na beste tijd met Sportrusten!

De maandag voor de marathon. Vandaag mag ik nog maar 12 minuten op marathonhartslag. De afgelopen maanden heb ik me keurig aan het Sportrusten schema gehouden, dus dat zal ik vandaag dan ook maar doen. Alhoewel, hoe kom ik in vredesnaam in 12 minuten op mijn marathonhartslag?! Ik maak er maar 12 minuten op marathontempo van. In de 100 dagen Sportrusten heb ik slechts 2 keer ‘gesmokkeld’ door een training te vervangen door deelname aan een halve marathon. Die zijn allebei prima verlopen, maar dat geeft me allesbehalve de rust en het vertrouwen dat ik ook mijn marathon ga redden met de maximale duurlopen van 14 km.

Ik ben voor een evenement nog nooit zó zenuwachtig geweest. Voornaamste reden voor mijn zenuwen is dat ik geen flauw idee heb hoe Sportrusten voor mij uitpakt. Ik heb zoveel verschillende ervaringen om me heen gehoord. Daar komt nog eens bij dat de weersvoorspellingen voor de marathon elke dag een graadje meer aangeven. Het wordt 20+ graden en dat heeft sowieso invloed op mijn hartslag, mijn enige graadmeter voor de marathon. En, alsof ik nog niet zenuwachtig genoeg was op de ochtend van de start… De NS blijkt niet voorbereid te zijn op het grote aantal deelnemers dat met de trein van Utrecht naar Rotterdam reist. Ik vertrek met ruim een half uur vertraging richting Rotterdam. Mijn hartslag zit zo ongeveer in mijn keel.

Enigszins gehaast mijn weg naar de start gezocht en daar aangekomen mijn horloge aangezet. Hartslag behoorlijk hoog, dus besluit ik even bewust op mijn uitademing te letten en wat te ontspannen. Kan er nu toch niets meer aan doen, sta er klaar voor. Ik hoor Lee zingen en dan het startschot voor de eerste ‘wave’. Nog 10 minuten en dan mág ik.

Voor het eerst loop ik een wedstrijd met mijn hartslagmeter om. Ik houd mijn hartslag in de gaten en zie dat ik deze na zo’n 5 km moeilijk kan houden onder mijn ‘hoge marathonhartslag’. Mmmm, wat te doen? Ik besluit rustig verder te lopen en zie dat ik uiteindelijk structureel tegen mijn hartslag van de ‘intensieve training’ aanzit. Maar ik loop er prima op, dus dit wordt mijn maximum hartslag voor de eerste 30 km. Van de warmte heb ik weinig last. De km’s tikken weg. Na 25 km voelt het allemaal nog prima, terwijl ik het op dit punt tijdens mijn vorige marathon (Berenloop) al zwaar kreeg. Dat geeft vertrouwen! Ik kom langs het punt waarop je zowel het 30 als het 40 km bord kan zien. Ik loop nog goed en richt me nu mentaal op het 35km punt, waar ik de aanmoedigingen op het scherm zal zien en mijn laatste gelletje mag nemen. Langzaam maar zeker, wordt het nu toch wel zwaarder en gaat mijn tempo iets terug. Mijn hartslag loopt echter niet verder op, dus in dat opzicht loopt het nog wel goed.

Dan kom ik op het 40km punt, ik ben er bijna. Natuurlijk heb ik het zwaar, maar ik heb nergens pijn of  andere ongemakken. Dan loop ik de Coolsingel op. Er is zoveel publiek dat ik maar gewoon voor me kijk. Ik heb niet de illusie dat ik familie of vrienden zal herkennen in deze enorme menigte. Voor het eerst zie ik de klok en die geeft iets onder de 4 uur aan. En dat terwijl ik minstens 10 minuten na het starten van de klok wegging. Dat betekent dus een keurige tijd. Eenmaal over de finish zie ik 3:46 uur op mijn horloge staan. Geen PR, maar wel de op één na beste tijd ooit. Wow, ik ben dik tevreden!

Kort na het finishen voel ik me uitstekend. Ik wandel zonder pijntjes en ga heerlijk nagenieten in de zon met een biertje op het terras. Ik heb werkelijk nergens last van en pas ’s-avonds  tegen 11 uur wordt ik moe en krijg ik onrustige benen. Na tevens een wat onrustige nacht sta ik toch wel op met spierpijn in mijn rug, onderste deel kuit en bovenbenen. Het is erger dan na mijn vorige marathon, maar na drie dagen is alle spierpijn weg.

Nu, een week na de marathon, blik ik terug op het verloop van de trainingen en de marathon. Hoe is Sportrusten mij bevallen? De aanloop naar de marathon was een stuk minder zwaar, zowel fysiek als mentaal. Hierdoor kon ik het goed combineren met het geven van hardlooptrainingen. Het verloop van de marathon, het resultaat en het herstel is meer dan naar tevredenheid verlopen. Aan de andere kant is het trainen op (hoge) hartslagen zeker niet altijd leuk en fijn. Ik deed alle trainingen alleen en in de koude wintermaanden was het lastig om hard genoeg te lopen om de hartslagen überhaupt te halen. Door de focus op hartslag en korte en snelle afstanden, was er minder aandacht voor de techniek. Ik ben er dus zeker niet beter door gaan lopen en heb meer op kracht gedaan, dan op ontspanning, zoals dat hoort bij ChiRunning.

Op dit moment neig ik ernaar om voor de eerstvolgende marathon weer een ‘regulier’ schema aan te houden. Misschien wissel ik het wel af; 1 marathon per jaar met regulier schema en 1 met Sportrusten. Nu heb ik gewoon zin in weer lekkere lange duurlopen, zónder horloge en zónder hartslagmeter, gewoon op gevoel!

Comments

  1. Simon Meere

    Dat heb je heel mooi beschreven. Zo zie je maar dat verschillende vormen van training leiden tot het gewenste resultaat. Ik ga het zeker een keer proberen.

Plaats een reactie

Posted By

Categories

Geen categorie